Roadtrip USA. 15-16 augustus. New Orleans - Schiphol

Vertrek dag; Simone, ik en Bella hebben buiten ontbeten. Heel kort na negen uur vertrokken we uit het hotel. We hebben nog even afscheid genomen van de super aardige dames van de receptie.

De rit naar het vliegveld verliep uitstekend; het inleverpunt voor de auto stond netjes aangegeven en we reden er zo naartoe. De man die de auto innam moest wel even geholpen worden met het terugzetten van de auto naar miles i.p.v. kilometers.

Op het vliegveld van New Orleans moesten we via een scanner inchecken. Inmiddels hebben we wat ervaring met hoe je zoiets het best aanpakt: Simone (of ik) zoekt even uit hoe het werkt en regelt het. Dus niet met zijn allen er omheen staan en aanwijzingen door elkaar lopen roepen. We zijn er inmiddels achter dat dat hopeloos verkeerd gaat.
Daarna was het wachten geblazen. Op het vliegveld zelf was niet veel te doen; we hebben een beetje gelezen en rondgelopen. Wat wel handig was, is dat er tussen de stoelen oplaadpunten gemaakt waren, dus de telefoons konden opgeladen mee het vliegtuig in.

Louis Armstrong Airport, New Orleans

Prima vlucht tussen NOLA (New Orleans Louisiana) en Washington. Om ongeveer 1 uur zijn we opgestegen.  Het vliegtuig was klein (2 x 2 rijen) en mijn koffer paste niet in het compartiment voor de handbagage en ging dus alsnog het ruim in.
In Washington hadden we een half uur voor de transfer. We kwamen aan om 10 over 4 en 10 voor 5 moesten we inchecken. Simone ging nog even koffie halen bij de Starbucks met wat te eten, maar inmiddels was het inchecken al begonnen. We waren wat aan de late kant, maar uiteindelijk viel het allemaal mee en zaten we op tijd in het vliegtuig.

Helaas was er in de buurt van Washington slecht weer gesignaleerd en moesten we wachten voor we konden opstijgen. Het was erg warm in het vliegtuig en er werd omgeroepen dat we een nieuw vluchtplan zouden krijgen; mocht dat te lang duren dan zouden we om 18.00u.  het vliegtuig uit moeten. Daar zaten we niet bepaald op te wachten. Het ging gelukkig goed: om kwart voor zes gingen we de lucht in.
Nu zaten we in een Boeing 767 met een opstelling van 2-3-2 stoelen naast elkaar. We vlogen met United en dat is duidelijk een klasse minder dan Lufthansa. Je hebt veel minder films om uit te kiezen en bovendien lopen de films continu door in plaats dat je ze zelf aanzet. Ook de koptelefoonaansluiting van Simone was stuk en daar kunnen ze op dat moment niks aan doen. Quinten heeft 4 keer strak achter elkaar wreck-it Ralph gezien; ik 1 keer. O ja, er zat ook een grote groep in het vliegtuig waarvan een aantal mentaal uitgedaagd leek. Ze hadden allemaal hetzelfde t-shirt aan en volgens mij was het een linedance groep

Naast ons en achter ons linedancers

We waren ongeveer anderhalf uur in de lucht toen er gevraagd werd of er een dokter in het vliegtuig was. Kort daarna dat er onmiddellijk een dokter nodig was. Simone ging er naar toe; ze heeft tenslotte 20 jaar in de verpleging gewerkt. Een hele tijd kregen we niks mee; de piloot liep ook naar achter. Laurens kon net zien dat er aan iemands pols gevoeld werd, dus dat zag er niet goed uit. Uiteindelijk bleek een vrouw onwel te zijn geworden maar niet dusdanig levensbedreigend dat het vliegtuig aan de grond gezet moest worden. De jongens en ik hadden het al over een zeemansgraf en dat ze zo de achterdeur open zouden doen, maar niet iedereen vond dat grappig geloof ik.

Uiteindelijk landden we 's ochtends om een uur of acht op Schiphol, waar Simone's moeder al klaar stond om ons op te halen. We hebben nog gezamenlijk koffie gedronken om bij te praten. Laurens hebben we afgezet in Leiden bij hem thuis en rond twaalf uur waren we weer thuis. Drie weken verder en herinneringen voor de rest van je leven.

Weer in Nederland op Schiphol