Roadtrip USA. 13 augustus, Natchez - New Orleans.

De grote vraag deze ochtend is of en hoe we New Orleans zouden kunnen bereiken. Op internet (511.org) was goed te zien dat veel wegen rondom Baton Rouge waren afgezet. Dat was de meest rechtstreekse route en ook de route die ik het liefst had willen rijden. Ook op nu.nl waren berichten verschenen over de overstromingen.

Er waren meerdere Nederlanders in het hotel en het weer was het gesprek van de dag tijdens het ontbijt. Een vrouw met twee kinderen had haar hotel in New Orleans al afgezegd en ging naar een andere plaats. Een Amerikaan wist te vertellen dat New Orleans onbereikbaar was. Op internet via 511.org konden we precies zien welke wegen afgesloten waren, en volgens ons moest het gewoon mogelijk zijn om via een andere route om de overstroomde gebieden heen te rijden.

Ontbijtzaal in Hotel Vue, Natchez

Zo gezegd, zo gedaan. We besloten het er op te wagen. Van Natchez zijn we richting het oosten gereden, naar McComb en bij Tylertown naar het zuiden. Dat ging helemaal over lokale wegen tot aan Covington waar we de tolweg hebben genomen over Lake Pontchartrain. Dat was een goeie 38 mijl over een brug. Het leek nog het meest op de Zeelandbrug. Het eerste deel regende het nog, maar eenmaal bij McComb was het droog tot New Orleans aan toe. Qua rijden was het een stuk leuker dan de eerdere routes. Je rijdt door allerlei dorpjes heen, maar wat me opviel was dat er ook veel huizen tussendoor stonden. Prachtige huizen, bouwvallen, autowrak in de tuin, nieuwe pick-up truck, veranda, schommelstoel, vrijheid.

Uiteindelijk hebben we er zo'n drie uur over gedaan, wat maar een uur langer was dan de normale route.

Aangekomen in New Orleans, in de binnenstad zagen we veel mensen in rode jurkjes lopen, vrouwen,maar daarna ook mannen. Geen idee waarom, maar later kwamen we er achter dat die dag de Red Dress Run was geweest en daar doen ook veel mannen aan mee. Daarna was het feest voor ze, want de loop was allang afgelopen maar door de hele stad liepen nog mannen en vrouwen in rode jurken rond. Sommige in kennelijke toestand.

New Orleans is een compleet andere stad met kleine krappe straatjes. We konden amper doorrijden. Het hotel was pal in het French Quarter. Oud hotel en ook nog mooi ingericht.

Bienville House, ons hotel in New Orleans

Valet parking waar ik op zich niet gek op ben. Ik heb liever de auto in zicht. Na het inchecken zijn Simone, Bella en ik wat rond wezen lopen. In de haven lag een Mississippi boot, de Natchez. Bovenop zat een orgel waarop gespeeld werd. De klank van het orgel leek op de draaimolen in de Efteling (op zich niet gek; dat werkt ook op stoom) en droeg heel ver.

Als je goed kijkt, kun je de orgelman bovenop zien staan.

Terug bij het hotel wilde ik nog even wat uit de auto pakken, maar die stond er niet meer. Ze hadden deze twee straten verderop neergezet in een parkeergarage, en daar moest ik naar toe om pet en water uit de auto te pakken.

Louisiana Pizza Kitchen

's Avonds hebben we gegeten bij een Italiaanse pizza tent. Op de weg erheen heeft Quinten een Team Instinct shirt gekocht.
Het restaurant was een nette tent, maar helaas ging er bij de bediening een en ander  mis; ik kreeg eerst een calzone i.p.v. de Lasagne classico die ik besteld had. De lasagna kwam daarna verdacht snel en die bleek in het midden dus ook niet helemaal warm te zijn. Qua smaak prima overigens. Bij de rekening hadden ze zowel de calzone als de lasagna in rekening gebracht. We kregen 100x excuses en daarmee was de kous ook af; het werd weer van de rekening afgehaald. We hebben alsnog wel een tip gegeven. Daarna zijn we nog rond wezen lopen in de omgeving.